مثنوی نو

شعر نو ولی گاه در قالب مثنوی و رباعی

گرداب درون

عالم به فغان است که ای داد و بی‌داد

وردی به زبان است که ای داد و بی‌داد

این شعله سرکش که در کار من افتاد

از سوز روان است که ای داد و بی‌داد

وان پیچش احوال که دردی به جهان است

ز گرداب نهان است که ای داد و بی‌داد

وان قصه پر غصه و این قیل و هیاهو

از فهم زمان است که ای داد و بی‌داد

وین نکته تازه که به صد شوق عیان شد

بازم که همان است که ای داد و بی‌داد

  
نویسنده : دکتر پوریا صرامی ; ساعت ۳:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۳/٥
تگ ها :