مثنوی نو

شعر نو ولی گاه در قالب مثنوی و رباعی

نام نیک

هر نام که نکوست، نامی از توست

هر عشق و فغان، یادی از توست

هر درد درون، ز دوری توست

وز هجر تو سنگ شود دل سست

در دل چو تویی،  دیگری نیست

چون نور بود، ظلمت از چیست

پیدا و نهان عالمی تو

بر زخم دلم چو مرهمی تو

آتش زده بر دلم، هوایت

امر از تو و از من است اجابت

بی یاد تو  من سخن نگویم

جز راه تو من رهی نپویم

ای حق! تو بگو من چه گویم

ره را بنما و من بپویم

یا رب!  تو به حق نام نیکت

یک دم نکنم دور ز خویشت

  
نویسنده : دکتر پوریا صرامی ; ساعت ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٦/٥
تگ ها :